ادامه اش سخته. آدم تا ی جایی قدرت داره با شرایط کنار بیاد از یه جایی ببعد قیدش میزنه... + نوشته شده در چهارشنبه بیستم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 21:4 توسط delkook |

بعضی از آهنگ ها و متن هایی که بنظرم قشنگ هستن میذارم اینجا: t.me/delkook68 + نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت 14:28 توسط delkook |

علیرضا روزگار ی اهنگ خونده به اسم قرصای سردرد گوش کنین حتما. من شکست عشقی نخوردم ولی یجاهایی از این اهنگ خیلی جانی هست و یاداور یکسری خاطرات... + نوشته شده در پنجشنبه چهارم خرداد ۱۳۹۶ساعت 23:37 توسط delkook |

دلم واسه اون روزهای پرحرفیت تنگ شده. روزایی که پر از خاطره بودی. روزایی که مجال نمیدادی من حرف بزنم. چی شد اینقدر کم حرف شدی و رفتی لاک سکوت ... ببخش که مقصرم... + نوشته شده در جمعه دوازدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 13:28 توسط delkook |

از این تکرارها خسته ام. دلم مرگ و نبودن دائمی میخواد. یبار دوبار بسه دیگه ... + نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم خرداد ۱۳۹۶ساعت 1:57 توسط delkook |

انتظار توانایی این داره که ی آدم از پا دربیاره. اینکه روزها منتظری تا بالاخره تصمیم بهت ابلاغ بشه واست قد ی عمر میگذره. هیچکس نمیتونه درکت کنه مگر ی آدم منتظر دیگه که توی برزخی مث خودت داره دست و پا میزنه...

تو چشمای تو آرومه چشای بی قرار من...

آهنگ تصمیمت بگیر محمد علیزاده

امشب از اون شباس. شبایی که دوست داری خدا بیاد و بغلت کنه و بگه ：هیچی نیس.نترس من هستم. از اون شبای لعنتی...

جمعه ها بقول فرهاد خون جای بارون میچکه. دلم گرفته. بلدم تنهایی برم کافه بلدم تنها قدم بزنم بلدم تنها برم سینما و خرید و چه و چه. کاش ادما میفهمیدن دلیل با هم بودن چیزی فراتر از این حرف هاست...

میگه:" از دل برود هر آنکه از دیده رود" ولی بحث من نه دیده اس نه از دل رفتن بلکه دل گیرم. چطور میشه انقد بی تفاوت بود؟!یجورایی حسرت میخورم به این آدما که راحت اعلام بی تفاوتی می کنن و واقعا هم بی تفاوت هستن. خوش به حالشون. با خودم کلنجار میرم که دووم بیارم و مبادا حالم بد شه. نمیدونم تا کی و تا کجا ا...

کوچیک بودم؛سونی ی تبلبغ هندی کم داشت میگفت:" زندگی دکمه بازگشت ندارد"، کاش داشت. خسته تر از چیزی هستم که انتظارش میره. زجر دادن شاید لذت بخش باشه ولی زجرکشیدن آدم له میکنه...

بعد مدت ها دربی دنبال کردم. منی که از لیگ ایران خوشم نمیومد این بار بخاطر تو، کنج خوابگاه با رادیو لحظه لحظه اش بیادت با لذت گوش دادم. تهش تیمت باخت و ما برنده شدیم. زد به سرم بهت پیام بدم؛ اما خو عاقل تر از قبلم شدم. دیگه حرفی نمونده چه با برد چه با باخت ...

اولین گوشی که داشتم بدستم رسید دوباره. سیمکارتم داخلش گذاشتم رفتم داخل اینباکس. دوتا پیام پاک نشده از گذشته. یکیش از اون یکی برام جذاب تر بود：" سلام الهه؛صبحت بخیرجیگر؛چطوری بلا؟بهتر شدی قربونت برم؟" الهه ی عشقی که من نبودم. از همونجا هر وقت اسم الهه میاد چشام میبندم و میگم هر گردی که گردو نیست...

دوست خوبم دل تنگتم. سال هاست که از پیشمون رفتی ولی انگار همین دیروز بود. از رفتنت ده سال میگذره. توی این ده سال خیلی چیزا عوض شده. دیگه اون آدم سابق نیستم. ویرانم "تو خاموشی خونه خاموشه" از ستاره تا ستاره گریه کردم... کاش نرفته بودی یا دست کم اونجوری نرفته بودی...کاش به جای تو من رفته بودم...

کجایی؟ یادت هست این روزارو.من خوب یادمه.تک تک لحظاتش یادمه

پروفایل ها مشکی شدن. همه پیش همن واسه تسلای خاطر اما من دورم و باید مث همیشه تنهایی هضم کنم این حال داغون جدید. خدایا تو این حال و روزای این شبای من این دیگه چه آزمایشی بود؟ خسته ام خدا

جونی نمونده واسه گفتن. این بار من سکوت میکنم و تو بگو. فقط سکوت نکن. سکوتت مرگ منه...

دلم واسه روزای بارونی گرگان تنگ شده. همون روزایی که مامان میگفت بارونه چترت بردار و منم خودم میزدم به فراموش کاری و بی چتر میزدم بیرون و راهی دانشگاه میشدم. قبل اینکه دانشگاه منتقل بشه خ. بهشتی عمدا زود راهی میشدم تا اون پیاده رو عریض و طویل منتج به پردیس پیاده زیر بارون گز کنم. بعد هم که راهی ساختم...

"انگار دست عقربه ها هم دقیق نیست"