امرداد

دلتنگم و با هیچکسم میل سخن نیست

کس در همه آفاق به دلتنگی من نیست

گلگشت چمن با دل آسوده توان کرد

آزرده دلان را سر گلگشت چمن نیست

از آتش سودای تو و خار جفایت

آن کیست که با داغ نو و ، ریش کهن نیست

بسیار ستمکار و بسی عهد شکن هست

اما به ستمکاری آن عهد شکن نیست

در حشر چو بینند بدانند که وحشیست

آنرا که تنی غرقه به خون هست و کفن نیست

باز هم ی امرداد دیگه. از سال 85 به اینور یکم امردادها بوی دلتنگی میدن. بوی خاک. بوی عزیز از دست داده یا بقولی من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود. تو نیستی خیلی چیزا دیگه سرجاش نیست. نمیگم چون نیستی همچین شده ولی ای کاش مطهره مونده بودی پیشمون شاید خیلی از اتفاقات رخ نمیداد با بودنت. شاید...